Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Μανιταροεξόρμηση στα Βαρδούσια όρη


Πάει καιρός όπου ήθελα να πάω να μαζέψω μανιτάρια πάνω στο βουνό και μια τύχαινε το ένα, μια τύχαινε το άλλο και ποτέ δεν τα είχα καταφέρει. Φανταστείτε την γκαντεμιά μου όπου μια φορά το είχα προγραμματίσει με τα όλα του, ξενοδοχείο, μεταφορά, παρέα και τελικά πήρε φωτιά το ξενοδοχείο και δεν κατάφερα να πάω ποτέ! Άμα σε θέλει η τύχη... είναι τυφλή! Στη δική μου την περίπτωση με απέτρεπε συνεχώς ώσπου... ήρθε η ώρα η σωστή.

Ξέρετε, μανιτάρια δεν μπορείς να μαζέψεις όλες τις εποχές. Μόνο το Φθινόπωρο και την Άνοιξη. Κι έτσι όπως σκάει σιγά σιγά το κεφαλάκι τους από το χώμα είναι μια γλύκα. Φυσικά, πρέπει να κυλιστείς λίγο κατάχαμα για να τα βρεις, μια επίκυψη την κάνεις, μια οσφυαλγία την παθαίνεις, ένα κάτι τις, και γι'αυτό πρέπει να είσαι υποψιασμένος τι θα αντιμετωπίσεις.
Παρ'όλα' αυτά, είναι μια απολαυστική εμπειρία μέσα στη φύση, μέσα στο δάσος, σε όλες αυτές τις υπέροχες και μοναδικές μυρωδιές, δεν συμφωνείτε; 

Παραισθησιογόνο μανιτάρι
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τα μανιτάρια φυτρώνουν παντού... όπως λέμε "μη φυτρώνεις σαν το μανιτάρι"... ε, ένα τέτοιο πράγμα. Κι εκεί που νομίζεις ότι θα περπατάς στο δάσος και θα ψάχνεις τα μανιτάρια με το μεγεθυντικό φακό, ξαφνικά, μανιτάρια υπάρχουν παντού! όλων των ειδών, των χρωμάτων και των μεγεθών... Μαγεία!

Δεν είναι όμως όλα τα μανιτάρια κατάλληλα για φάγωμα (εδώδιμα όπως λέγονται), υπάρχουν και τα μη κατάλληλα (μη εδώδιμα), τα μη αξιόλογα, τα παραισθησιογόνα και τα δηλητηριώδη. Θα σκεφτείτε, τώρα, ανυποψίαστοι όπως είστε, "Πόσο συχνά να βρεις ακατάλληλα μανιτάρια στη βόλτα σου στην εξοχή ή πόσα από αυτά υπάρχουν στην Ελλάδα; "

Σας διαβεβαιώνω ότι η πλειοψηφία των μανιταριών που βρήκαμε στην ύπαιθρο ήταν Α-κατάλληλα μανιτάρια, είτε μη αξιόλογα, είτε επικίνδυνα, και,στην συντριπτική πλειοψηφία τους, το δεύτερο!

Καθώς, λοιπόν, δεν παίρνεις ρίσκο με αυτά τα πράγματα εφόσον οι θανατηφόρες συνέπειες είναι ακαριαίες σας συνιστώ να μην πάτε αδιάβαστοι για να μαζέψετε μανιτάρια και, κυρίως, μην πάτε μόνοι σας. Ακόμα και οι διοργανωτές του μανιταρο-σεμιναρίου που ήταν άνθρωποι εκπαιδευμένοι, επαγγελματίες και γνώστες δυσκολευόντουσαν κάποιες φορές να διακρίνουν τα κατάλληλα από τα α-κατάλληλα μανιτάρια ενώ σε πολλές άλλες περιπτώσεις οι διαφορές τους ήταν ελάχιστες και δυσδιάκριτες.

Εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι πολύς κόσμος από τους συμμετέχοντες είχαν προμηθευτεί ένα μικρό βιβλιαράκι όπου περιείχε ΟΛΑ τα είδη μανιταριών και τα χαρακτηριστικά τους. Βοηθάει αλλά δεν είναι αρκετό. Καλό θα ήταν να είστε όμως λίγο διαβασμένοι και υποψιασμένοι πριν την εξόρμηση και εξοικειωμένοι με τις ονομασίες τους.

Καλάθι; Οπωσδήποτε! Ψάθινο καλάθι όπου όπως μας εξήγησαν αφήνει τα μανιτάρια να αναπνέουν και να μην ιδρώνουν όπως σε μια πλαστική σακούλα, δεν καταστρέφονται και, επίσης, οι σπόροι των μανιταριών που μαζεύεις πέφτουν πάλι στο χώμα και βοηθάς στην αναπαραγωγή τους! Τέλειο;

Μετά από αρκετές ώρες περπάτημα και σκάλισμα μέσα στο δάσος, όσες ώρες μπορείτε και αντέχετε, καταλήγετε στην πλατεία του χωριού όπου ο καθένας παραθέτει τα ευρήματα του, τα αξιολογείτε, ενημερώνεστε, μαθαίνετε, και χορτάτοι στο μυαλό και στο μάτι θέλετε να χορτάσετε και το στομαχάκι σας. Ώρα για κοψίδια, λοιπόν, με συνοδεία μανιταριών!

Και κάπως έτσι κλείνει μία πολύ ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή εξόρμηση στα βουνά για μανιτάρια. Άλλοι παίρνουν το δρόμο της επιστροφής κι άλλοι επιλέγουν να συνεχίσουν και να εξορμήσουν και την επόμενη μέρα. Μικροί, μεγάλοι, σκυλιά, όλοι ήταν εκεί και απολάμβαναν κάτι το μοναδικό!

Ήταν πανέμορφα!

Πληροφορίες για μανιταροεξορμήσεις μπορείτε να βρείτε στο Facebook όπου διοργανώνουν διάφορες ομάδες σε διάφορες ημερομηνίες και περιοχές της Ελλάδας. Βρείτε ποια σας ενδιαφέρει και συνοδέψτε τους, αξίζει πραγματικά!

Σας φιλώ,
Φωτεινούλα



Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Γενέθλια στην παραλία!


Επιτέλους καλοκαίριασε και η παραλία είναι ο απόλυτος προορισμός σε κάθε εκδοχή της. Για μπάνιο, για καφέ, για ποτό, για βόλτα και…. για γενέθλια! Γιατί όχι;

- Μαμά, τι θα κάνουμε φέτος στα γενέθλια μου;
- Τι σκέφτεσαι να κάνουμε, παιδί μου;
- Θέλω να καλέσω τους φίλους μου, μόνο αγόρια, όχι τα κορίτσια, και να φάμε πίτσες ή σουβλάκια, να παίξουμε αλλά δεν θέλω να είμαστε μέσα στο σπίτι. Μεγάλωσα πια! Άσε που κάνει και ζέστη!
- Που μπορούμε να πάμε;
 Στη θάλασσα!
- Στη θάλασσα;
- Ναι, στη θάλασσα! Μια χαρά θα περάσετε. Θα κάνετε μπάνιο, δεν θα ζεσταινόσαστε, θα είμαστε έξω από το σπίτι, θα παραγγείλουμε να φάτε πίτσες και σουβλάκια, και όλα θα είναι μια χαρά! Θα έρθουν και οι γονείς τους να κάτσουμε, να μιλήσουμε, να γνωριστούμε καλύτερα, και όλα θα είναι σούπερ! Τι λες;
- Δεν μου ακούγεται καθόλου κακή ιδέα. Συμφωνώ!
- Και σκέφτηκα και κάτι ακόμα καλύτερο. Θα μιλήσω στο φίλο μου το Στέλιο που είναι δάσκαλος θαλασσίων σπορ να σας μάθει να κάνετε σανίδα, σκιμ, σερφ. Τι λες; Θα πάμε στην παραλία που έχει τη σχολή.
- Ουαου! Δηλαδή θα ανέβουμε πάνω σε σανίδα; Και θα κάνουμε σερφ όπως αυτοί στις ταινίες και…

Σε αυτό το σημείο τον άφησα να μονολογεί και να οραματίζεται πως είναι σερφάς σε κάποια παραλία της California, σκίζει τα κύματα και στην παραλία βρίσκονται παραταγμένες καλλίγραμες κοπέλες που τον κοιτάζουν με θαυμασμό (είμαστε και στην εφηβεία, βλέπετε). Φυσικά, υπάρχει και η εκδοχή απλά να φαντάζεται ότι σερφάρει με τους φίλους του, πέφτουν, ξανασηκώνονται, αστειεύονται… ανυπέρβλητη η φαντασία του εφήβου!

Το ραντεβού κλείστηκε. Η μέρα επιλέχτηκε. Τα προσκλητήρια ετοιμάστηκαν, μοιράστηκαν και η αναμονή του εορτασμού της μεγάλης μέρας των γενεθλίων που θα έρχονταν ταυτόχρονα με το επιστέγασμα του τέλους της σχολικής εξεταστικής περιόδου έδωσε μεγαλοπρέπεια στο γεγονός.       

Η εντολή του γιου ήταν ρητή! «Δεν θέλω να ετοιμάσεις τίποτα. Ούτε φαγητά, ούτε τίποτα. Δεν είμαι πια μωρό!», μου είπε.  Οπότε όπως καταλαβαίνετε… ήταν τα πιο ξεκούραστα γενέθλια που διοργάνωσα ποτέ!

Και η μεγάλη μέρα ήρθε. Σηκωθήκαμε από το πρωί, μαζέψαμε τις πετσέτες και τα μαγιώ μας και φτάσαμε στην παραλία. Ξαπλώστρες, καρέκλες και τραπέζι μας περίμεναν καθότι ήμασταν και πρώτοι πρωινοί επισκέπτες πράγμα που μας βοήθησε να οργανωθούμε καλύτερα στην παραλία.

Αμέσως ενημέρωσα το εστιατόριο του Beach bar για τις προθέσεις μου και για το προσδοκώμενο μενού, όπου με καθησύχασαν και με βοήθησαν να επιλέξω το «μενού». Αρχικά, καφεδάκια και κρύο τσάι για να ξυπνήσουμε και όταν έρθει η μεσημεριανή ώρα, ποικιλία κρεατικών και θαλασσινών, μπυρίτσες για τους μεγάλους, αναψυκτικά για τα παιδιά. Τόσο απλά! Όσο για την τούρτα; Παγωτά από το ψυγείο!

Οι καλεσμένοι άρχισαν να καταφτάνουν και επί τόπου ξεχύθηκαν στη θάλασσα. Μπάνιο, μπάνιο ξανά, σανίδες, κούραση και πείνα, φαγητό, ξεκούραση, και θάλασσα ξανά. Χαλαρές βόλτες στην ακτή, μυστικά που τα παίρνει το κύμα μακριά.

Οι γονείς καμαρώναμε τα πιτσιρίκια που μεγάλωσαν κι εμάς που ωριμάσαμε και χαλαρώσαμε. Αχ, έτσι είναι τα παιδιά, νομίζεις ότι θα μείνουν για πάντα μικρά, αγωνιάς, προσπαθείς, παλεύεις, και μια μέρα τα βλέπεις να διαλέγουν το δικό τους δρόμο κι απλά κάθεσαι λίγο παραπέρα να καμαρώνεις το αποτέλεσμα των προσπαθειών σου όλα αυτά τα χρόνια κι ας λένε αυτά ότι τα κατάφεραν μόνοι τους. Ας είναι! 

Να είσαι πάντα καλά, μωρό μου, ευτυχισμένος και να καταφέρνεις στη ζωή σου ό,τι θες!

Tip: Πρόταση για εντυπωσιακή τούρτα παγωτό από τα χεράκια σας θα βρείτε εδώ


Φιλιά, Φωτεινούλα









Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Μαμά, θέλω ένα σκυλάκι!


Από πολύ μικρή ήθελα ένα σκυλάκι αλλά οι γονείς μου δεν μου πήραν ποτέ. Τους κούραζε η όλη διαδικασία της βόλτας, ανησυχούσαν για την καθαριότητα, δεν ήθελαν δεσμεύσεις και θεωρούσαν αδιανόητο να φυλακίζεις σε ένα διαμέρισμα ένα κατοικίδιο ζώο. Τότε γιατί το λέμε κατοικίδιο;

- Μαμά, θέλω ένα σκυλάκι! , άκουσα εμβρόντητη 
- Δηλαδή θες να πεις ότι έφτασε η στιγμή που το παιδί μου θα μου ζητήσει με τη σειρά του ένα σκυλάκι από τη μανούλα;, αποκρίθηκα στο έκπληκτο βλέμμα της κόρης μου και ακολούθησε ο γιος μου. 
- Γιατί όχι, βρε μαμά; Γιατί να μην πάρουμε ένα σκυλάκι; απάντησαν ταυτόχρονα σε χορωδιακή μορφή.
- Ε, μήπως γιατί ΚΑΙ αυτή η δουλειά θα πέσει πάνω μου;
- Ποιά δουλειά;
- Αχά! Είδατε που δεν έχετε ιδέα από τη φροντίδα ενός ζώου;
- Δηλαδή; ρώτουσαν με φανερή απορία.
- Δηλαδή το σκυλάκι θέλει τη βόλτα του για κακά και τσίσα, το μπάνιο του, το φαγητό του, τα εμβόλια του. Θέλει παρέα, παιχνίδι. Ποιός θα τα κάνει όλα αυτά; Ή μήπως νομίζετε ότι είναι σαν τα λούτρινα  που έχετε στο κρεβάτι σας;
- Ε, όλοι μαζί θα συμμετάσχουμε. Θα μοιραστούμε τις δουλειές.
- Εγώ αναλαμβάνω τη βόλτα, φωνάζει ο Απόλλωνας
- Κι εγώ το φαγητό, αποκρίνεται η Αγγέλικα 
- Τι να σας πω, δεν ξέρω. Εγώ λέω να το σκεφτούμε για κάνα δυο χρόνια ακόμα και μετά το ξανασυζητάμε, κι αν ακόμα θέλετε τότε να κοιτάξουμε να πάρουμε ένα σκυλάκι


 Δύο χρόνια μετά παίρναμε τη Λούνα, δηλαδή Φεγγάρι. Ένα φεγγαρόφωτο West Hghland White Terrier ή αλλιώς Westie. Μια λατρεμένη, τρελή, χιονόμπαλα με μαύρη μυτούλα, μαύρα μάτια και ροζ αυτάκια. Η επιθυμία των παιδιών μου για να την αποκτήσουν και το ενδιαφέρον τους δεν είχε μειωθεί με τον καιρό αντιθέτως μιλούσανε για το γεγονός αυτό σαν να ήταν το σημαντικότερο της ζωής τους. Και ίσως και να είναι! 

Τρία χρόνια μετά η Λούνα είναι η αδερφή του Απόλλωνα και της Αγγέλικας και είναι κανονικό  μέλος της οικογένειας μας. Παίζουνε μαζί της, τη φροντίζουν, κοιμούνται μαζί της, την παίρνουν για παρέα στο μπάνιο, τη βγάζουν βόλτα, νοιάζονται, στεναχωρούνται, αγαπάνε, γελάνε, χουζουρεύουν, γαργαλάνε, παίζουν, χορεύουν, την προστατεύουν.

Η Λούνα πρόσθεσε σημαντική αξία στην οικογένεια μας και στο δέσιμο των μελών της διότι η φροντίδα της λόγω βεβαρημένου οικογενειακού προγράμματος απαιτεί τη συνεργασία όλων μας και είναι ένας παράγοντας δεσίματος και κοινής αναφοράς.

Θα επισημάνω ότι είναι πολύ κρίμα που εστιατόρια και ξενοδοχεία δεν δέχονται σκυλάκια και πολλές φορές αναγκαζόμαστε να τη στερούμαστε και να την «εγκαταλείπουμε» σε φίλους και συγγενείς αλλά όποτε μπορεί να μας ακολουθήσει δεν την αποχωριζόμαστε.

Η χαρά και η ευτυχία που σου μεταδίδει αυτό το μουτράκι είναι ανυπέρβλητη. Σε κάνει να ξεχνάς! Σε κάνει να θυμάσαι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα και αυτά είναι τα πιο σημαντικά.

Από την άλλη πλευρά δεν θα σας κοροϊδέψω ότι η φροντίδα ενός κατοικίδιου ζώου είναι παιχνιδάκι. Είναι δέσμευση, είναι χαρά κι όποιος αποφασίσει να αφιερώσει πολύ χρόνο και ελάχιστο χρήμα στη φροντίδα ενός ζώου θα πρέπει να σκεφτεί ποια θα είναι η επιλογή του κατοικίδιου που θα κάνει βάσει των αναγκών του και των δυνατοτήτων του και όχι βάσει της μόδας.

Καλώς ήρθες Λούνα στη ζωή μας! Ένα μεγάλο, λαχταριστό κόκαλο σε περιμένει για να το γιορτάσουμε!